Jasne jest, że potrzeba tworzenia bliskich relacji stanowi istotny aspekt dorosłości każdej osoby. Kiedy mamy obok siebie kogoś ważnego, zaspokajamy naszą podstawową potrzebę, jaką jest poczucie przynależności (kluczowy składnik dobrostanu psychicznego i społecznego).
Bliskość to pojęcie dość szerokie, nie dla wszystkich będzie to szukanie związków romantycznych/partnerskich (jak często przedstawia to społeczeństwo). Naukowcy badający związki romantyczne koncentrują się na tym, jak ludzie postrzegają bliskość, oraz co wpływa na ich ocenę jakości i satysfakcji z relacji, niezależnie od rzeczywistego poziomu intymności.
W świecie który spłaszcza wszystko, w świecie w którym coraz częściej słyszy się, że człowiek ,,musi być jakiś”, ,,powinien zasłużyć”, albo ,,wpasować się” zapominamy, że przestrzeń którą dzielimy, jest dla każdego. Nie trzeba zasługiwać na pełnoprawne funkcjonowanie w nim.
Zawieramy znajomości i szanujemy innych, darzymy uczuciem oraz zaangażowaniem, ponieważ nie są to – projekty do zmiany.
Tym bardziej nie traktujemy innych przedmiotowo. Piszę to szczególnie w odniesieniu do osób z niepełnosprawnością, ponieważ to ,,z” jest istotne. Niepełnosprawność to jedna z cech danej osoby, nie definiuje jej w całości, więc nie ma też powodu, aby traktować bliskość w tym przypadku w inaczej…
Nie ma podanej recepty na tworzenie zdrowej relacji, ale na pewno należy zwrócić uwagę na Nasz dobrostan w relacji (na to jak się przy danej osobie czujemy, czy możemy się zachowywać w sposób naturalny, czy czujemy się bezpiecznie i jesteśmy szanowani.
Wysota, M. (2025). Komunikacja w rodzinie a wkraczanie młodych osób w dorosłość.
Wydawnictwo Nauk Społecznych i Humanistycznych UAM.
Wąś, R., & Miszczak, N. (2026). Seksualność i związki partnerskie jako element dorosłości osób z niepełnosprawnością intelektualną. Zeszyty Naukowe Pedagogiki Specjalnej, (19), 57-69.